so...

Γλυφω το οξυ απ'τις ρωγμες των χειλιων σου και προσπαθω να σου απαλυνω τον πονο.Τα χρονια που περασανε μ'αφησανε μονο να ψαχνω την πνοη μου στον νεκρο εαυτο μου.Ζηταω βοηθεια απο ανημπορα χερια που ριγουν την αγαπη και τον τρομο.


Πηρες λαθος τον δικο μου δρομο και ψαχνεις το φως μου σε σβησμενα αστερια. Η απουσια σου μ'εξουθενωνει και δε μπορω να συνηθισω.Νιωθω να προχωραω μπροστα μα παντα φτανω πισω κι αυτη η αληθεια με σκοτωνει.


Σβηνω τα ιχνη απο τα ψεματα μας,παραπαταω στη σιωπη...
Εγινε η απωλεια συνηθεια μας κι ο ερωτας μια αρρωστη κραυγη.


(http://www.youtube.com/watch?v=ytTYcHJkxNQ)

bad timing*

Και το χαμογελο σπαει.Και ερχονται σκεψεις που θελεις να κρατησεις μακρυα.Προσπαθεις και προσπαθεις αλλα ολο κατι γινεται και ερχονται ολα μαζι για δευτερολεπτα στο μυαλο σου και τα χανεις.Μαζι με το χαμογελο σπαει το προσωπο σου,γινεται κομματια,σκορπιζεται παντου στο πατωμα,μπροστα στα ποδια σου.Προσπαθεις να μαζεψεις τα κομματια αλλα δε μπορεις να τα κρατησεις στα χερια σου.Σε κοβουν..Εχουν γινει κομματια καθρεφτη.Ενος καθρεφτη που δε θελεις να κοιτας αλλα δε μπορεις να παρεις το βλεμμα σου απο τα μικροσκοπικα ειδωλα του σπασμενου σου εαυτου.Αυτο εισαι...

οι περασμενες μερες*

μια φορα μονο. δευτερη ευκαιρια δεν εχεις. κι ασε τις μαλακιες της μετεμψυχωσης. και να ισχυει δε το θυμασαι... ουτε παραδεισος και κολαση,κανεις μας δεν θα μπορεσει να πει σιγουρα τι υπαρχει. ολα αυτα τα λεμε απο το φοβο πως αυτοι που φευγουν δεν ειναι καλα. ενω απο εγωισμο και μονο θελουμε ακομα και μετα που τους χανουμε να ειναι καπου καλα...


ο θεος; δεν ξερω αν υπαρχει. δε με νοιαζει. εγω ομως εχω την αναγκη να πιστεψω σε κατι. και τον πιστευω οταν ποναω. ναι,ειναι συχνο για καποιο λογο. και προσευχομαι. προσευχομαι πολυ... κανεις δεν το ξερει. αλλα προσευχομαι για εσενα μονο πλεον. πιστευα παντα πως οσους αγαπαω μπορω να τους προστατευσω κι απο μονη μου. ακομα το πιστευω... αλλα για εσενα θελω κατι παραπανω. δε μου φτανει να ξερω πως μονο εγω προσπαθω. θελω να σκεφτομαι πως υπαρχει καποιος ακομα που σε προσεχει και σ αγαπαει οπως σ αγαπαω... φοβαμαι. οχι για σενα. οχι για το ποιος θα σε προσεχει. μονο για το οτι δε θα ειναι ποτε καποιος αρκετος να σε προστατευσει απο ολα οσα ειναι εκει εξω, οσα βλεπω οσα ακουω οσα νιωθω και εσυ δε μπορεις.


εχω χασει την πιστη μου. προσευχομαι σπανια. ξερεις ποτε την εχασα την πιστη μου; οταν ειδα πως ο θεος ειναι αδικος. ναι θα πεις υπαρχει λογος. ολα γινονται για συγκεκριμενο σκοπο και ειναι θελημα του. τι του εκανα ομως και τιμωρει εμενα; οταν σκεφτομαι οσα νιωθω τετοιες στιγμες δε μπορω να καταλαβω τα λαθη μου. και ισως να μην υπαρχουν. τοσα χρονια ζω μια τιμωρια για κατι που δε μπορω να καταλαβω. και ισως να μην εχω τη δυναμη να το ψαξω πια... και ισως να συνεχιστει για πολυ ακομα αυτη η τιμωρια μου.


δεν ξερω γιατι ειμαι εγω,και δεν ξερω γιατι και τι εκανα λαθος,αλλα το ζω. και ποναω. και τοσα χρονια το εχω πει σε ενα δυο ατομα. ειναι δυσκολο να μιλησω. ειναι πρωτα απο ολα δυσκολο να το δεχτω. ειναι κατι που με ποναει. θελω να σου μιλησω... φοβαμαι. και, ναι, φοβαμαι και το θεο για οσα εχω να πω... αλλα θελω να σου τα πω. αλλα θελω πριν στα πω να ακουσει ο θεος αυτα που του λεω για εσενα. 


εγινε η απωλεια συνηθεια μας,

μνημες του νερου*

Εισαι αυτος που μου ελεγε καθε πρωι "καλημερα πριγκηπισσα" ενω καθε πρωι ημουν και χειροτερα.
Εισαι ο ιδιος ανθρωπος που μου χαμογελουσε και μου εφτιαχνε τη μερα.
Μου δηλωσες πως θα με παντρευτεις ΜΟΝΟ επειδη λατρεψες τις ψυχωσεις μου! Εισαι λιγο αρρωστος οταν γουσταρεις που ισιωνω καδρακια σε καφετεριες,παραδεξου το!
Επισης εισαι αυτος που με εκανε να κλαιω απο τα γελια,ο ιδιος ανθρωπος που με καταλαβαινε χωρις να με εχει κοντα του,ο μονος ανθρωπος που με ρωτουσε πως ειμαι.
Που δεν ετρωγες τις τσιχλες που σου εφερνα γιατι "ειναι αρρωστες θα με κολλησουν ανεμοβλογια" αλλα αν δε στις εφερνα μου θυμωνες.

Παρα τη χαζομαρα σου εισαι ο μονος αληθινος ανθρωπος που ειχα εκει τα τελευταια 2 χρονια πριν φυγω. Κανεις αλλος δεν ηταν εκει οσο εσυ μεχρι να ερθει η Δ. στη ζωη μου.
Εισαι αυτος,ο ενας,που εκεινο το πρωι μετα το πριγκηπισσα ακολουθησε το "δε θελω να μαθω τι σου εκανε θελω μονο να εισαι καλα".
Δε σου ειπα ποτε γιατι δε χρειαστηκε!

Και μετα τι εκανες;
Δε μου ξαναμιλησες γιατι δε στο επιτρεπουν. Ειναι απαραδεκτο που εφυγες ετσι. Περιμενω τη μερα που θα καταλαβεις για ποιο λογο με αφησες. Και ελπιζω καποια στιγμη αυτα να τα διαβασεις.
Εγω θα περιμενω εδω!

Καληνυχτα Α.

Come as you are (?)

Τι σκατα συμβαινει με τις ανθρωπινες σχεσεις; Σταματηστε να δημιουργειτε μικρα καθημερινα δραματα μεσα στο ΓΑΜΗΜΕΝΟ κεφαλι σας για να τραβηξετε την προσοχη που χρειαζεστε επειδη εχετε νταντι ισουζ.
Αι σιχτηρ πια.

ΟΣΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥΣΤΗ,ξερω που μενεις. Που θα μου γυρισεις και πλατη ενω σου εκανα τη χαρη να σε χαιρετησω. Δεν ξερω γιατι μου ηρθε αυτο ενω σκεφτομουν ανθρωπους γιατι δεν ανηκεις στο ειδος. Χαρη σου κανω που σε αναφερω εδω μεσα.

Αυτα. Αιντε γιατι συγχιστηκα βραδιατικα.

η μασκα που κρυβεις

Φοραω μια μασκα.Ολοι μας φοραμε.
Φορεσες πριν λιγο τη δικη σου.
Δε ντρεπεσαι να το πεις...Μολις την εβαλες ενα ποταμι αρχισε να φουσκωνει.
Εβγαλες τη μιζερα που σε τρωει κρυμμενος.Κρυμμενος απο τον ιδιο σου τον εαυτο.
Τι φοβασαι;
Φοβασαι τον εαυτο σου;
Δε σκουπισες τα ματια σου Φ. Αφησες τα δακρυα να στεγνωσουν πισω απο τη μασκα.Και μετα ξερεις τι εκανες; Κοιταξες το ειδωλο σου στον καθρεφτη. Μπορει να μη φαινοταν η μιζερια και ο πονος σου με την πρωτη ματια,τα ματια σου ομως τα ελεγαν ολα.
Γιατι εβαλες τη μασκα σου; Ηθελες να δεις αν τα ματια σου μοιαζουν ψευτικα σαν αυτο το προσωπο που σε καλυπτει.
Το χειροτερο ομως ειναι πως μολις εβγαλες τη μασκα τα ματια σου ξαναβουρκωσαν...


Μην προσπαθεις να κρυφτεις. Το μυαλο σου παιζει ασχημα παιχνιδια.

Ό,τι αγαπώ είναι για λίγο*

Γράψε μου λόγια από τα λόγια που ξέρεις.
Κουβέντες που με βία αποστηθίζεις και θυμό.
Όσο πολλούς κι αν γύρω σου καταφέρεις
για αγάπη όταν μιλάς μέσα σου καίγεσαι και υποφέρεις.