εγω κι εσυ μαζι*

Χθες βραδυ ειχα μια συζητηση με μια φιλη...Μαλλον της ειπα οσα επρεπε.Και μαλλον αυτα που της ειπα ηταν οσα ηθελες να της πεις αλλα ποτε δεν μπορεσες.Και θα επρεπε να ντρεπεσαι για αυτο...
Ειναι ο,τι ασχημοτερο να εχεις ζησει καποια πραγματα με εναν ανθρωπο και να μην μπορεις να τον κοιταξεις στα ματια και να του μιλησεις.Και να μη το κανεις ποτε.Να ζητησεις μια συγγνωμη σε καποιον που πραγματικα την αξιζει και οχι στο διπλανο σου στο αστικο που τον εσπρωξες λιγο.
Ξερεις ποσο σ'αγαπησα.Πως ημουν εδω για σενα παντα,πως εκλαιγες στα δικα μου χερια.Ξερεις οτι δεν εχω αλλο τροπο να σου μιλησω πλεον,κι ετσι απλα ελπιζω να το διαβασεις καποτε.Αληθεια σ'αγαπησα.Ησουν ενας ανθρωπος που εμπιστευομουν και με προσεχε.Οποτε πονουσα ησουν εκει.Καθε μερα...Ειδικα τους δυο μηνες που πεθαινα.Σε ειχα πανω απο ολη την υπολοιπη μας παρεα και το ξερεις.Και μια μερα ολα χαθηκαν.Τα αφησες να χαθουν.Πλεον αυτο που εχω να πω ειναι πως λυπαμαι για σενα.Ετσι οπως εγινες...Ετσι οπως αφησες να σε κανουν.Προσπαθουσα μηνες να σε τραβηξω πισω σ΄αυτο που ησουν αλλα αρνηθηκες.Προτιμησες κατι αλλο.Ενταξει η ζωη μας στηριζεται στις επιλογες μας (:
Τις επιλογες που καθε αλλος ανθρωπος οφειλει να τις σεβεται!Εγω αυτο το εκανα με τις δικες σου επιλογες.Εσυ για τις δικες μου με απεριψες.Το τελευταιο πραγμα που θελω να θυμασαι απο εμενα ειναι οτι με εκανες να νιωσω μισος.Εισαι ο πρωτος ανθρωπος που με εκανε να νιωσω μισος,κι ας ηταν για μερικα λεπτα.Να ξερεις πως εγω ημουν εκει και δεν ξεχναω γιατι δν εχω γινει αχαριστη σαν εσενα.

Ναι εισαι αχαριστος γιατι δεν εκτιμησες ποτε πραγματικα οσα ειχες διπλα σου παρα μονο τα πληγωσες...Γιατι?

Death come near me.

Τόσο καιρό τρέχω πίσω σου.
Προσπαθώ να σε πλησιάσω μα όσο έρχομαι κοντά τόσο εσύ απομακρύνεσαι.
Τι είσαι άραγε?
Δεν ξέρω,μα σε θέλω δικό μου.
Δεν έχω δει πότε το πρόσωπό σου,μα για κάποιο λόγο ξέρω πως είναι ό,τι ομορφότερο υπάρχει.
Δε σ'έχω μυρίσει αλλά είμαι σίγουρη πως η μυρωδιά σου είναι μεθυστική.
Δε σ'έχω αγγίξει μα θέλω να ζήσω μέσα σου.

Ξέρω πως αν σε βρω θα νιώσω την ευτυχία.Ξέρω όμως πως αν σε βρω θα φτάσω στο τέλος.Θυμάμαι ακόμα την τελευταία φορά που σε πλησίασα αρκετά ώστε να νιώσω την αύρα σου πάνω στη δική μου.Μου άπλωσες το χέρι...Ήθελα τόσο πολύ να σε αγγίξω.Πίστευα πως θα πέθαινα από την ευτυχία που ένιωθα.Ήσουν αυτός που πάντα έψαχνα μα ποτέ μου δεν μπόρεσα να βρω.Μα,να,σε είχα μπροστά μου.Έβλεπα τα δάχτυλά σου μπροστά στο πρόσωπό μου αλλά ποτέ μου δε σήκωσα το κεφάλι μου να σε κοιταξω...Φοβήθηκα.Ακόμα όμως θυμάμαι τις άκρες των δαχτύλων σου,ακόμα θυμάμαι και ποτέ δε θα ξεχάσω τα πορσελάνινά σου δάχτυλα.

Έσκυψα το κεφάλι μου και σου ζήτησα να φύγεις.Μπορεί να έφυγες κατευθείαν,μπορεί και μετά από ώρες-είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου.Έφυγες.Ίσως το ότι σε έδιωξα ήταν το μεγαλύτερο λάθος στη ζωή μου.Μα μπορεί και να ήταν η ζωή μου...

Ξέρω πως θα σε ξαναβρώ.Αργά ή γρήγορα εμείς οι δύο θα είμαστε μαζί.Και μόνη να είμαι θα σε βρω κάποια στιγμή.Προχθές το βράδυ σε ονειρεύτηκα ξανά...Ξύπνησα απότομα και τα μάτια μου ήταν βουρκωμένα.Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή τη φορά πίστεψα θα με πάρεις μαζί σου χωρίς να θέλω.Ένιωθα την οργή σου να με καίει.Ξαναέκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να σκεφτώ κάτι άλλο...Δεν ήθελα να σε θυμάμαι έτσι.Ποτέ δε θα ήσουν έτσι.Μ αγαπάς...

Και εκεί ήρθε μια σκέψη που με έκανε να ηρεμήσω.Μια σκέψη που έχεις στείλει εσύ να με προσέχει.Η σκέψη του ανθρώπου που με προσέχει μέχρι να έρθω να σε βρω...

Καληνύχτα.

Επιστολή στη Μ.

Θυμάσαι που μου έλεγες τα όνειρα σου κι εγώ δεν γέλασα?Όχι γιατί μου το ζήτησες αλλα γιατί είναι τα όνειρα σου και δεν μπορεί κανείς να στα πατήσει κάτω και να σε κάνει να νιώσεις άσχημα για αυτά.Κάθως άρχισες να μου μιλάς ξεκίνησα και εγώ να σου λέω τα όνειρα μου και δε μίλησες,παρά μόνο όταν κατάλαβα πως κάποια όνειρά μας ήταν κοινά.Η αλήθεια είναι πως χάρηκα γιατί είχα κάποιον να του μιλάω και να με καταλαβαίνει.Να καταλαβαίνει όσα σκέφτομαι και ονειρεύομαι...Στην πορεία όμως μπήκε ένας άνθρωπος στη ζωή μας του οποίου τα όνειρα ήταν διαφορετικά από τα δικά "μας".Και ξαφνικά άρχισες να έχεις ίδια όνειρα με εκείνο το άτομο υποστηρίζοντας πως η ηθοποιία είναι η ζωή σου!
Τότε φάνηκε τι είχε γίνει:Δεν έχεις ψυχή,δεν έχεις δικά σου όνειρα,απλά κάνεις τα πάντα για να ταιριάξεις με τους ανθρώπους γύρω σου γιατί κυρίως δεν έχεις φίλους.Πονάει αλλά πρέπει να το καταλάβεις.Όλοι σε διώχνουν,δεν τους διώχνεις.Όλοι προσπαθούν να φύγουν από κοντά σου,όχι γιατί σε φοβούνται,αλλά γιατί σε σιχαίνονται.Και όσοι μένουν εκεί δεν είναι γιατί σ'αγαπάνε αλλά γιατί τους έχεις κάνει σαν εσένα.Κρίμα...
Συγγνώμη αν όλα αυτά σου φαίνονται σκληρά,αλλά αυτό ειναι όσα είσαι και πρέπει να σταματήσεις να προσποιείσαι πια πως δεν το βλέπεις. Και επίσης εγώ ζήτησα και συγγνώμη για το "κακό" που σου έκανα.Εσύ από τη μέρα που βρήκες άλλη καβάτζα πατάς κάτω κάθε μέρα και περισσότερο τα όνειρα μου και γελάς μ'αυτά μπροστά σε όλους.Δε θέλω τη συγγνώμη σου γιατί έχω ακούσει πολλές από αυτές.Θέλω να σταματήσεις να είσαι τόσο σάπια μέσα σου αλλά μάλλον δε γίνεται.Η μπόχα αρχίζει και βγαίνει προς τα έξω μέσα από τα βρώμικα μάτια σου...Νεκρά πλέον.

Brb...

Σκέφτηκα να το κλείσω.Ήθελα να γράψω αλλα είχα στερέψει από λόγια...Είχα μόνο συναισθήματα.Και το κυρίαρχο ήταν ο θυμός.
Ο Γιώργος με ρώτησε με την "τι φάση" μούρη του γιατί ήθελα να κλείσω το blog μου.Η Δέσποινα με εκβίασε.Και νομίζω μ'έπεισε να επιστρέψω.


Δεν έχω κάτι να πω...Απλά είμαι εδώ και ζητώ συγγνώμη για την άσπλαχνη εγκατάλειψη του blog μου τόσο καιρό.
Αυτά για την ώρα!


Θα επιστρέψω! :) 


(αγαπούλες φιλιά και αστεράκια στη Δέσποινα)

all that I am(she and he)

Πώς καταφέρνουν τα μάτια σου να φωτίζουν κάθε καταιγίδα;

Να με ταξιδεύουν σε βροχές που είναι μαγικές,γεμάτες όνειρα που δεν βρέχονται.Μαγική βροχή,μαγικό βλέμμα.Αγάπη...Ίσως εκεί να είναι η μαγεία.Ίσως έχει μείνει λίγη ακόμα απ'αυτή τη μαγεία των πρώτων στιγμών.Τα πρώτα φιλιά,οι πρώτες αγκαλιές.Η ανάσα σου στο λαιμό μου...Τα χέρια μου στο πρόσωπό σου.Τι μου έδωσες,όμως,και τι έδωσα;Τι θα έχουμε στο τέλος να μετρήσουμε;Μπορεί τα πάντα...Αλλά επλίζω τίποτα.Τίποτα,γιατί δεν είμαστε έμποροι συναισθημάτων.

Κάθε φορά που σε σκέφτομαι μελαγχολώ...
Δεν είμαι όσα θέλεις,Και δεν είσαι όσα θέλω.Μα δεν ξέρω τι θέλω για αυτό δεν βρισκω λόγο να νιώθω κενός δίπλα σου.Δεν ξέρω τι δεν με ολοκληρώνει από σένα.Μα ίσως και για αυτό να νιώθω ολοκληρωμένος,όχι από σένα,μα απ'αυτό που έχουμε.Ξημερώνει και πάλι είσαι μακρυά μου.Ξημερώνει και λείπεις.Πού να 'σαι άραγε.Με σκέφετσαι ίσως.Μακάρι όχι εμένα όπως με γνώρισες,γιατί δεν ήμουν όσα περίμενες.Γιατί σε πρόδωσα,σε πλήγωσα.Μα πιο πολύ πλήγωσα εμένα.Έξω βρέχει,κι εσύ αγαπάς τη βροχή.Γράφω ένα "σ'αγαπώ" στο θολωμένο παράθυρο.Αυτό το "σ'αγαπώ" που δεν ξεστόμισα ποτέ μου γιατί φοβόμουν.Ίσως η βροχή να το φέρει κάποτε κοντά σου...

sweet november

Φασαρία,κόσμος,σκέψεις...
Όλα σε ένα μέρος.Στο μέρος που είσαι κι εσύ.Και ξαφνικά σταματάν τα πάντα...


Ησυχία,είσαι μόνος...όμως οι σκέψεις παραμένουν.Απλά λίγο διαφορετικές.
Είναι αποκλεστικά και μόνο οι δικές σου σκέψεις.Εσύ μαζί με το εσύ σου "in the place where dreams are made" όπως είχε πει και η Jelaisa Rose...μόνο που αυτή έβρισκε τον μπαμπά της μετά την ηρωίνη εκεί.His Vacation.My vacation.Εγώ ξανά βρίσκω εσένα...Γιατί?Αφού έχουμε φτάσει στο τέλος.Το έχουμε ξεπεράσει ήδη...Είμαστε χιλιόμετρα μακρυά ο ένας από τα όνειρα του άλλου.


Αλλά και πάλι είσαι εδώ για κάποιο λόγο.
Και πάλι γράφω για'σένα.Πάλι βρήκες τρόπο να μπλεχτείς στη ζωή μου:με έδιωξες σε έδιωξα και πάλι ο ένας κυνηγά τον άλλο.Ναι,πάλι έρχεσαι στα όνειρα μου.Κι εγώ πάλι σε δέχομαι γιατί θέλω να έρθω στα δικά σου.Δεν ξέρω αν ήμουν μέρος τους κάποια στιγμή ή άμα δεν σταμάτησα να είμαι.
Δεν ξέρω αν με σκέφετσαι τόσο καιρό ή άμα μπορώ να γίνω τα όνειρά σου.
Δεν ξέρω αν σε γνώρισα ποτέ ή αν τώρα σε μαθαίνω...
Ξέρω μόνο πως φοβάμαι να σ'αφήσω δίπλα μου γιατί φοβάμαι να πονέσω.
Ίσως να είμαστε μαζί και να μη το ξέρουμε ακόμα.
Ίσως να μη σε είχα ποτέ,να σε είχα και να σ'έχασα.Να σε βρω το πρωί στη στάση του λεωφορείου ή και να σε ψάχνω για πάντα σε δρόμους που δεν έχεις περπατήσει...και ούτε θα γνωρίσεις,


Ό,τι κι αν είσαι,πάλι μ'έκανες να σου γράψω.Να σε σκεφτώ.Να κλάψω.Να χαμογελάσω όσο βλέπω το πράσινο των ματιών σου στην καρδιά μου.Ή μήπως δεν είναι πράσινα?Δε θυμάμαι πως ήσουν χθες βράδυ στον ύπνο μου.Αλλά θυμάμαι την αγκαλιά σου και την ασφάλεια που νιώθω μαζί σου.Πόσο πρέπει να προσπαθήσω ακόμα?


Πολύ...ή ίσως λίγο.
Το σίγουρο είναι πως είμαστε εδώ σε ίδιο χρόνο και ψάχνουμε ο ένας τον άλλο.

Μια φορά κι έναν καιρό...

...ήταν η Πανδώρα και ο Πλάτωνας.Και όπως όλοι ξέρουμε,κάθε φορά που η Πανδώρα έκλαιγε ο Πλάτωνας μάζευε τα δάκρυα και αποκτούσε υπερ-δυνάμεις.Τι έγινε όμως όταν ο μικρός μας Πλάτωνας μάζεψε αρκετά δάκρυα ώστε να μη χρειάζεται πια την Πανδώρα?


Και τώρα η δική μου εκδοχή:
Ο Πλάτωνας,όπως κάθε Πλάτωνας,πήρε όσα χρειαζόταν και την έκανε με ελαφρά.Η Πανδώρα,σαν κάθε σωστή Πανδώρα,συνέχισε να κλαίει με την επλίδα πως το γλυκό της ταίρι θα γυρνούσε πίσω...Όμως δεν υπολόγισε πως αυτός είχε αποθέματα για μια ολόκληρη ζωή.Τα δάκρυά της πλέον είχαν ποτίσει την ψυχή του,είχε γίνει αχάριστος και φυσικά η γυναίκα στην οποία ορκίστηκε αιώνια αγάπη του ήταν πλέον άχρηστη.
"Together in eternity" έλεγαν τότε,"like Romeo and Juliet"...και πού είναι τώρα?Ο καθένας τον δρόμο του....Όμως η Πανδώρα βρήκε άλλον στον οποίο θα δώσει με μέτρο τα δάκρυά της,και ο Πλάτωνας έχει βρει άλλη Πανδώρα,της οποίας όμως τα διαμαντένια δάκρυα δεν είναι τόσο δυνατά όσο της δικής του Πανδώρας,γιατί καμία δεν θα τον αγαπήσει ποτέ τόσο...Κι ακόμα κι αν χώρισαν,η μικρή γλυκιά μας Πανδώρα περιμένει τη στιγμή που ο αγαπημένος της θα γυρίσει.Γιατί θα γυρίσει.Επειδή κι αυτός την αγάπησε.
Άλλα μάλλον όχι τόσο πολύ...




                                          μια μικρή σκέψη για μια μικρή αγάπη.








Αφιερωμένο σ'έναν άνθρωπο που μου έδωσε δύναμη...
                                               ZoGo για'σένα