η μασκα που κρυβεις

Φοραω μια μασκα.Ολοι μας φοραμε.
Φορεσες πριν λιγο τη δικη σου.
Δε ντρεπεσαι να το πεις...Μολις την εβαλες ενα ποταμι αρχισε να φουσκωνει.
Εβγαλες τη μιζερα που σε τρωει κρυμμενος.Κρυμμενος απο τον ιδιο σου τον εαυτο.
Τι φοβασαι;
Φοβασαι τον εαυτο σου;
Δε σκουπισες τα ματια σου Φ. Αφησες τα δακρυα να στεγνωσουν πισω απο τη μασκα.Και μετα ξερεις τι εκανες; Κοιταξες το ειδωλο σου στον καθρεφτη. Μπορει να μη φαινοταν η μιζερια και ο πονος σου με την πρωτη ματια,τα ματια σου ομως τα ελεγαν ολα.
Γιατι εβαλες τη μασκα σου; Ηθελες να δεις αν τα ματια σου μοιαζουν ψευτικα σαν αυτο το προσωπο που σε καλυπτει.
Το χειροτερο ομως ειναι πως μολις εβγαλες τη μασκα τα ματια σου ξαναβουρκωσαν...


Μην προσπαθεις να κρυφτεις. Το μυαλο σου παιζει ασχημα παιχνιδια.

Ό,τι αγαπώ είναι για λίγο*

Γράψε μου λόγια από τα λόγια που ξέρεις.
Κουβέντες που με βία αποστηθίζεις και θυμό.
Όσο πολλούς κι αν γύρω σου καταφέρεις
για αγάπη όταν μιλάς μέσα σου καίγεσαι και υποφέρεις.

home is where heart is*

Μα πού είναι η καρδιά μου;Την έχασα.


Ίσως...


Μήπως εκεί που νομίζω πως την έχασα,τελικά τη βρήκα;Μάλλον ναι.


Ίσως...


Κι αν τη βρήκα,εξήγησέ μου το κενό που νιώθω εκεί που υποτίθεται πως βρίσκεται.
Όχι.Το κενό είναι μέσα μου.Η καρδιά είναι στη σωστή της θέση.
Πότε όμως θα πάει και το σώμα εκεί;
Θέλω να βρω το σπίτι μου.Θα μείνεις δίπλα μου;


Ίσως...


Σε θέλω εκεί.


Θα είμαι.

Requiem*

   (προτεινομενο ακουσμα: http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=CXCrnzhj-R0 )

Οπως παντα χρειαζομαι ενα τσιγαρο τετοιες ωρες.Κι αυτες οι ωρες ειναι οι ωρες που θα 'θελα να σου μιλησω αλλα δεν μπορω.Και δε μπορω γιατι δε μ εχεις αφησει εσυ.Δε με πειραζει.Ημασταν ενα παζλ που χαλασε.Και χαλασε γιατι χαθηκαν καποια κομματια του.Λιγα απο αυτα,οχι ολα.Μα κομματια βασικα.Δε μπορεις πλεον να διακρινεις προσωπα και συναισθηματα.Βλεμματα λεξεις και εκφρασεις...Ολα σε ενα.Ειμαι εδω και εισαι εκει.Ο,τι υπηρχε χαθηκε.Για καλο χαθηκε...


Θα μπορεσει να μας κανει καλυτερους.Κρατησε οσα σε κανουν να μην πονας οταν θυμασαι και οσα σε κανουν να νιωθεις καλα για αυτο που δημιουργησες καποτε.Βρεχει ξανα.Ξανα σε σκεφτομαι...Χαμογελαω τωρα πια.Ειμαι ευτυχισμενη.Δε με πονας.Χαιρομαι που χαμογελας με αυτους που εχεις διπλα σου.Πριν μερικες ωρες μου ειπαν πως δεν ταιριαζω με ενα  συγκεκριμενο ανθρωπο επειδη ειμαστε ιδιοι.Αυτο συνεβη και με εμας:παραειμαστε ιδιοι ωστε να τα βρουμε.Οσο κρατησε ηταν ομορφο.
Και αυτο κραταω και για τωρα που ολα τελειωσανε.


Παντα μπορεις να με βρεις.
Και λεω ευχαριστω που δεν ξεχνας.


Ενα αληθινο χαμογελο για ολα τα αληθινα συναισθηματα.




                   Καληνυχτα...μεχρι το ονειρο να σε παρει απο το χερι.


                                                            (*Opeth)

two suns*

κανεις που δεν το ενιωσε δε θα το νιωσει ποτε. δεν ημουν αδικη. δε σ αφησα να πιστεψεις πραγματα που δεν ισχυαν. δεν σ αφησα μεσα στην αγνοια σου. δε σε εκανα να πιστεψεις πραγματα που δεν ειναι αληθεια. σου ειπα πως ειναι ολα απο την αρχη. δεν ηθελες να πιστεψεις και δεν πιστεψες οσα εβλεπες.
 εγω ειμαι τυφλη και δε βλεπω καθαρα; εγω ξερω τι συμβαινει. δεν αφηνω τον εαυτο μου να νιωθει οταν δεν πρεπει να νιωσει. δε μ αφηνω να αφηνομαι και να δινομαι σε λαθος ατομα και καταστασεις. αφηνομαι σ αυτους που ξερω πως και να με πληγωσουν θα μπορεσω να το ξεπερασω. ποτε σ αυτους που θα με κανουν κομματια ποτε σ αυτους που θα κομματιασω εγω...

"Αμα γινουμε κομματια;Αμα γινουμε σαν παζλ;"
"Θα μαζεψω τα κομματια και θα μας ενωσω ξανα...και δε θα χαλασουμε ποτε γιατι θα ειμαστε πιο δυνατοι απο ποτε."
Ποσα λογια εχεις ακουσει απο οσους ξερεις; Ποσα απο αυτα ηταν αληθεια...;
Δε σου ειπα ψεμματα ποτε. Δε σε αφησα να πιστεψεις ψεμματα. Κι αν πιστεψες σε κατι ψευτικο δε φταιω. Πιστεψες αυτα που ηθελες να πιστεψεις.

Συγγνωμη αν σε πονεσα. Με πονεσες κι εσυ.

                                        

για το Ονειρο μου

Το παραθυρο μισανοιχτο...Φυσαει ενα χαζο αερακι.Αναβω ακομα ενα τσιγαρο πριν κοιμηθω.Καπνιζω πολυ τελευταια-καινουρια πνευμονια εκανα.

Ακουγονται βροντες.Περιμενω πως και πως να αρχισει παλι να βρεχει.Την περιμενα απο το πρωι αυτη τη βροχη.Οι βροχες που περιμενεις σε κανουν χαρουμενο οταν ερχονται.

Καποτε με μελαγχολουσαν.Καθομουν διπλα στο παραθυρο και χαζευα τις σταγονες που επεφταν και πεθαιναν.

Και μετα την αγαπησα τη βροχη.Ο λογος;Η δικια μας βροχη.Τη σκεφτομαι και χαμογελαω ακομα και τωρα.

Κατι που δεν αλλαξε οταν εφυγες.Οταν εφυγα.Οταν φυγαμε και οι δυο.Η αγαπη μου για τη βροχη εμεινε.Με κανει χαρουμενη.Με κανει να ελπιζω.

Η βροχη ερχεται οποτε αυτη θελει.Μπορει να την περιμενω μερες και να αργει.Μπορει να μην την περιμενω και να ερθει απο μονη στα ξαφνικα.Μπορει να την ψαχνω και να φευγει πανω που δειχνει πως ειναι κοντα.

Σαν τον ερωτα.Δε σε ρωταει.Κανει ο,τι αυτος θελει.

Για αυτο οποτε βρεχει νιωθω ομορφα.Οσο και να κρατησει η βροχη την απολαμβανω.Δεν ξερεις ποτε θα ειναι η επομενη φορα,και δεν ξερεις αμα θα τη ζησεις οταν θα υπαρξει η επομενη φορα.

Κι ετσι,ειμαι εδω,ακουω τις βροντες και περιμενω να βρεξει.Μπορει να γεμισω λασπες να αρρωστησω να σπασουν τα νευρα μου και να χαλασουν τα οποια σχεδια θα εχω κανει.Δε με νοιαζει!Η αναμνηση της θα με κανει να χαμογελασω.

"Φυσαει μια αργοσυρτη βροχη...Φορτωμενη με αναμνησεις και αποχαιρετισμους".

Μ αρεσει να παιζω με στιχους.Να σε κανω να σκεφτεσαι το λογο που ειπα καποιο στιχο.Συνηθως δεν εννοω τιποτα.Αυτη τη φορα εννοω και μαλιστα πολλα.

Σε περιμενω να ερθεις...Περιμενω μαζι σου να γνωρισω την ευτυχια.

Περιμενω να με παρεις στην αγκαλια σου και να ξεκινησουν ολα την ιδια στιγμη που θα τελειωσουν.

                                                          Μην ξεχασεις ποτε...

no reflections here*

Ξημερωνει σε μερικες ωρες.

Μια μελωδια δυσνοητη στα αυτια της.

Μια φωνη που ακουγεται σαν ψιυθρος στο βαθος.

Οι σκεψεις την αποσυντονιζουν απο ολα οσα συμβαινουν γυρω της.

Τα ματια της αρχιζουν να βουρκωνουν.

Νιωθει να την καινε.

Μια γνωριμη μυρωδια ερχεται απο το πουθενα και για καποιο λογο τα δακρυα παλευουν να φυγουν απο αυτα τα ματια που τα κραταν φυλακισμενα.

Μεσα σε ολες τις σκεψεις της φανταζεται ενα χερι να κατευθυνεται με μανια προς τα πανω της.

Ενα δυνατο χτυπημα στο προσωπο της της υπενθυμιζει πως δεν θα ξανακλαψει.Το εχει υποσχεθει στη Δ. μα και στην ιδια.Οχι πια δακρυα για ανθρωπους και καταστασεις που πονανε χωρις να εχουν το δικαιωμα να της το προκαλεσουν.Ακουγεται γελιο στο βαθος του μυαλου της.Ενα γελιο αγνωστο που ομως την κανει να σκεφτεται πως ειναι για αυτην.Καποιος γελαει μαζι της.Γιατι ομως; Κανεις δεν ξερει για να μπορει να γελασει.Και κανεις δε θα μαθει.Κι οσοι ξερουν δε γελανε μαζι της μα αργοπεθαινουν μαζι με τη μιζερια και το σκοταδι της καρδιας της.

Αρχιζει να περπαταει στους δρομους που της ειναι αγνωστοι.Τι εχει ερθει να κανει εδω; Ηξερε πως δε θα βρει κανεναν.Το ηξερε...Δεν ηθελε να το πιστεψει.Κι ομως δεν βρηκε κανεναν.Παντα ελπιζει πως τελευταια στιγμη θα κοιταξει πισω και θα δει ενα χαμογελο.Ενα χαμογελο αληθινο απο καποιον που την αγαπαει.Την αγαπαει...Ποσο δυσκολο να το πιστεψει;Κανεις δεν την αγαπαει πια.Μονο την ποναει.Οχι.Δεν την ποναει πια.Δεν μπορει παραπανω.Δεν την ξερει πια.Ειναι αγνωστη για αυτον.Την αλλαξε και πληρωνει καθε του λαθος.Βλεπει μπροστα της ενα κοκκινο παγκακι.Ιδιο με αυτο που καθησε μαζι του.Καθεται και συνεχιζει να σκεφτεται...Λιγα λεπτα μετα σηκωνεται κι αρχιζει να τρεχει.Που πηγαινει; Δεν ξερει.Απλα θελει να φυγει μακρυα απο εκει.Να τρεξει μακρυα απο τις τελευταιες σκεψεις της,να τρεξει πιο γρηγορα απο τα δακρυα της για να μην φυγουν.Τα θελει δικα της.Μεσα στα ματια της.Ειναι ο,τι της εχει μεινει και δε θα αφησει να φυγουν για ενα ψεμα το οποιο πιστεψε.Δε θα αφησει τον εαυτο της να πιστευει τα ιδια ψεματα.Τα ψεματα που τελειωσαν πια.

Εχει πια ξημερωσει.Ανοιγει τα ματια της και βλεπει πως δεν ειναι στο ιδιο μερος.Εχει ξυπνησει και ειναι στην αγκαλια καποιου.Ολα ειχαν τελειωσει και ειχε ξεκινησει απο την αρχη.Ολα τελειωσαν μηνες πριν.

"Ενας εφιαλτης.Περασαν ολα αυτα πια.."σκεφτεται.Ενα δειλο απερισκεπτο χαμογελο εμφανιζεται στα χειλη της.

Αγαπη.

                                                                                        (σ ευχαριστω για τα παντα)