always wanna go-never wanna stay*

Πριν λιγο καποιος με ρωτησε τι με κανει χαρουμενη...Ναι σιγουρα υπαρχουν πραγματα που με κανουν χαρουμενη.Η δουλεια μου,οι φιλοι μου,η οικογενεια μου.Και τωρα που τα σκεφτομαι χαμογελαω.

Ομως μετα μου ηρθε μια συζητηση με τη Δεσποινα που ειχαμε ενα μηνα πριν.Ειναι ενα θεμα για το οποιο ποτε δεν ξερω τι να πω και πως να το πω.Μου ειπε τοτε "οταν παω στο Παλιουρι νιωθω πως παω σπιτι μου".

Οπου και να ειμαι δε νιωθω πως ειμαι σπιτι μου,της το ειπα και τοτε.

Πουθενα δεν εχω βρει ενα μερος που να με κανει να νιωθω τη σιγουρια την ασφαλεια του σπιτιου.Δεν εχω νιωσει το συναισθημα "σπιτι" κλπ. Οπου και να ειμαι παντα κατι μου λειπει.Ανοιγω τρεις διαφορετικες πορτες και πουθενα δεν ειναι το μερος που θελω να βρισκομαι.

Εμοιαζε με σπιτι ενας ανθρωπος,ισως.Οταν ημουν μαζι του ηξερα πως εκει ηθελα να ειμαι.Αλλα χαθηκε.

Τωρα ξανα περιμενω να βρω ενα "σπιτι".Δε θα το ψαξω.Πιστευω πως ο,τι ειναι να ερθει και αν οντως ειναι να ερθει κατι θα ερθει απο μονο του τη σωστη στιγμη!

Αν,ομως,δεν υπαρξει ποτε κατι που να μου θυμισει αυτη την ασφαλεια ξανα...;

tideland*

γεματα ψεματα και παθη.
δακρυα που περιμενουν να βγουν στην επιφανεια.
δακρυα που θα βγουν σημερα η αυριο...η και ποτε.
πονος. αιμα. σταχτη.
φταιω εγω για ολα αυτα.
ισως να φταις και εσυ.
φταις.σιγουρα φταις.
μα με τον δικο σου τροπο.τον τροπο που ξερεις μονο εσυ να με πονας.
με ξερεις περισσοτερο απο ολους τους ανθρωπους στη ζωη μου.
ξερεις τι σημαινει καθε μου βλεμμα,ξερεις πως χαμογελαω με καθε σκεψη.
καθε διαφορετικη σκεψη.
σκεψεις που σε εκαναν να ερθεις κοντα μου,που σε κερδισαν.
σκεψεις που σε εκαναν να φυγεις.οι ιδιες σκεψεις που σε ξανατραβηξαν εδω.
αυτες οι σκεψεις που με εκαναν να φυγω.μα και αυτες που με γυρισαν πισω σε εσενα.
γιατι καθε φορα ποναμε ο ενας τον αλλο;πως τα καταφερνουμε καθε φορα;
ποτε δεν ποναει μονο ο ενας.παντα μαζι ποναμε.
οπως κανουμε μαζι τα ιδια λαθη.
γιατι θελεις να πονας;γιατι παντα θελω να με ποναω;
καμια αγκαλια δε μοιαζει με τη δικη σου.
κανενα ζευγαρι ματια δε με κοιταζει οπως αυτο το καστανο ζευγαρι ματια.
κανεις δεν μπορεσε να με κανει να καταλαβω γιατι.
ισως κανεις να μη μπορει.
οσο και να με πονεσεις μπορω να το αντεξω.το εχω ξαναπερασει.
οσο και να σε πονεσω θα βρεις μια ακρη να τα καταφερεις.εισαι δυνατος.
ακομα και οταν οι αλλοι γελανε με τις αποφασεις σου.
παντα ξερεις που να ψαξεις μια αγκαλια.
παντα ξερεις που θα με βρεις.

I'll meet you in the place where dreams are made.
The squirels made it seem less lonely.

dedicated*

το βλεμμα σου στο κενο...δε γυρνας να με κοιταξεις.
τα ακροδαχτυλα σου στα χερι μου.προσπαθουν να με χαιδεψουν μαα το χαδι σου το αισθανομαι σαν τεσσερα μαχαιρια που με κοβουν κομματια.ξανα...
ειχα πει δε θα σ αφησω να με επηρρεεασεις αλλο.μα το εκανα.
δε μετανιωνω γιατι σ αγαπαω...και εσυ μ αγαπας και το βλεπω.
μου αναβεις το τσιγαρο και μαζι με τον καπνο του χανομαι κι εγω στο τιποτα...
μα ολα αυτα πισω απο δυο ζευγαρια ματια και αμετρητα δακρυα που κρυβουν τα "δεν ξερω" που κανεις δε θελει να ακουσει.

if you could only read my mind

...τα δευτερολεπτα εγιναν λεπτα,τα λεπτα ωρες και οι ωρες εγιναν σκεψεις.ενα ονειρο ξεκινησε εκεινο το βραδυ και κατεληξε σε εφιαλτη και ψεμα.οσο με πονεσες σε πονεσα.ισως και λιγοτερο.σιγουρα λιγοτερο...εχεις κλαψει ποτε αληθινα?οχι απο εγωισμο μα απο πονο.σκεψου το και πες μου.εγω ακομα κλαιω που και που.απο πονο.πονο που ακομα και τωρα προκαλει η θυμιση σου.δεν ποναω απο σενα.ποναω απο οσα ζησαμε.εσυ δε με αγγιζεις πια.
οι σκεψεις ξαναεγιναν ωρες και οι ωρες μερα.μερες...και σταματησε καθε πονος.αρχισε το πεισμα.μερες που δεν ειχαν χρονο.ειχαν μονο πεισμα και τον χαμενο μου εγωισμο που βρεθηκε καπου αναμεσα στην εσωστρεφεια μου και το ψεμα στα λογια σου.στα λογια μας.στις υποσχεσεις σου.σταματησα να ποναω.τωρα νιωθω μονο οργη και δεν ειναι ομορφο.κι αυτο γιατι η οργη ειναι για σενα.το πεισμα γινεται ξανα μερες και οι μερες κυλανε αφηνωντας πισω τους κομματια οργισμενης Φ. καθε στιγμη που περνα.και οι μερες γινονται μηνας.και ο μηνας γινεται αναμνηση.πλεον αυτο εισαι για μενα και με απογοητευει που αφησες τον εαυτο σου να γινει αναμνηση.η αναμνηση που θα μεινει για παντα εκει.ισως μου λειπεις καποιες στιγμες αλλα δε σε χρειαζομαι πια.ειμαι δυνατη και μονη μου.το εχεις πει και εσυ αλλωστε και σε πιστεψα!

και ξαφνικα μεθαω απο αναμνησεις.αναμνησεις που δεν σχετιζονται μαζι σου μα με εκεινον.ναι,με εσενα..η αναμνηση γινεται μηνας,ο μηνας μηνες...πολλοι.και δεν καταλαβα ποτε περασαν τα χρονια.σου χρωσταω ενα μονο ευχαριστω που με εκανες αυτο που ειμαι και με εμαθες να αντιμετωπιζω δυσκολιες.αθελα σου αυτο εκανες,αλλα το εκανες σωστα.αποτομα και δυσκολα.αλλα με εκανες να γινω δυνατη.
το πρωι με κοιταω στον καθρεφτη 5 χρονια μετα και νιωθω διαφορετικη γιατι με ειχες κανει για μια στιγμη να νιωσω διαφορετικη.τα δακρυα μου για εσενα εχουν χαθει για παντα.με μεγαλωσες με αγαπη και δε θα σταματησω να το λεω ποτε.κι αυτα τα λογια ειναι που ποτε σου δε θα ακουσεις αλλα οποτε θα με κοιτας στα ματια θα ξερεις πως ειναι εκει.τα πρασινα σου ματια...τα αγαπω οσο εσυ εμενα.γιατι μ αγαπας κι ας μη το λες ποτε.
θυμαμαι τοτε που το ενιωσα τελευταια φορα.εχουν περασει δεκαπεντε χρονια.με ειχες αγκαλια και χορευαμε.ομορφες αναμνησεις...μου λειπει καθε μερα εκεινη η στιγμη μας μα δε στεναχωριεμαι.ξερω πως δε θα ξεθωριασει ποτε αυτο που εχω στο μυαλο μου για σενα γιατι παντα θα εισαι εκει.στο μυαλο μου.στην καρδια μου... ακομα και το χαμογελο που εχω σημερα σε σενα το χρωσταω.

και τα χρονια γιναν μηνες και γυρναω εδω...οι μηνες μερες,οι μερες λεπτα.
και τα λεπτα τα τελευταια μου δευτερολεπτα εδω.
τρια,δυο,ενα...τιτλοι τελους

as an old memory*

Πάλι άρχισα τα ίδια λάθη.
Πάλι άρχισαν τρελές σκέψεις στο μυαλό μου.
Γίνονται όλο και πιο συχνές τελευταία.
Σκέψεις τις οποίες μοιράστηκα μόνο μαζί σου.
Σκέψεις που μόνο εσύ έμαθες γιατί υπάρχουν.
Σκέψεις που έγιναν δάκρυα πόνος και αίμα.
Τότε...
Πριν χρόνια.
Κοντά στη μέρα που σε είδα πρώτη φορά.
Τη μέρα που άκουσα πρώτη φορά τη φωνή σου.

Αίμα.Πόνος...
Όχι σωματικός.Ποτέ δεν ήταν σωματικός.
Πάντα μέσα μου πονούσα.
Και μάτωνα μέρες νύχτες και μήνες.
Μέχρι που το αίμα βγήκε από την ψυχή μου και το ένιωσα στα χέρια μου.
Στο στόμα μου.Κι αργότερα από τα δάκρυα σου στα φιλιά μας.
Γιατί θέλω να με ξαναπονέσω;
Δεν πέρασε καιρός που έφυγαν τα τελευταία σημάδια.
Τα σημάδια που ήξερες πως είναι εκεί.
Τα σημάδια εκείνα που σε έκαναν να με μάθεις.

"Θέλω όποτε μπορείς να μου μιλήσεις για όσα κρύβουν αυτά τα χέρια,για όσα κρύβονται στα σημάδια σου".
´Αργησα αλλά το έκανα.
Και τα ξέρεις μόνο εσύ όσα ζούνε στα σημάδια εκείνα.

Δεν ξέρω γιατί σε σκέφτηκα..
Δεν ξέρω γιατί σκέφτηκα τα συγκεκριμένα σου λόγια και όχι κάποια άλλη μας στιγμή.
Ξέρω όμως πως πια σε σκέφτομαι και δεν πονάω.
Χαμογελάω γιατί έφυγα.
Χαμογελάω γιατί δε σ'άφησα να με πληγώσεις.
Χαμογελάω γιατί πια δεν μπορείς να με πληγώσεις.
Χαμογελάω γιατί έχω κάθε μέρα δίπλα μου αγάπη.

"Μείνε εδώ σήμερα"
"Δε θέλω...Θέλω να φύγω"
"Μη φεύγεις,μείνε..."
"Θα φύγω.Φεύγω"
"Γιατι;"
"Δεν ξέρω...Δε μ'αρέσει εδώ πια."
"..."
"Καληνύχτα Κ."

Ποτέ ξανά "αγάπη"...

Η γατα που τη λεγαν Sylvia Plath

"There's a panther stalks me down;one day I'll have my death of him".


Αυτό το στίχο σκέφτηκα πριν που σε κοιτούσα...Είναι ένας από τους αγαπημένους μου στίχους.Σου έχω πει για αυτό το ποίημα που ξεκινάει μ'αυτον το στίχο νομίζω.Και ναι χαμογελάω τώρα που το σκέφτομαι,όπως χαμογελάω κάθε φορά που σε σκέφτομαι,όπως χαμογελάω κάθε φορά που μιλάω για 'σένα,όπως χαμογελάω σε 'σένα,όπως χαμογελάω για 'σένα!Και αυτό το χαμόγελο είναι αυτό που δίνω σε λίγα άτομα...Και σε άτομα που αγαπάω.Δεν ξέρω αν πρέπει να το παραδεχτώ κάπου αλλού αλλά μόλις το παραδέχτηκα στον ίδιο μου τον εαυτό.Ίσως είσαι εσύ αυτό το άτομο στο οποίο αναφερόμουν τόσα χρόνια στα τετράδια μου...Σε εκείνα που έχω στιμωγμένα σε κουτιά,κάτω από το κρεβάτι μου,σε εκείνα που κανείς δεν έχει δει και κανείς δε θέλει να τα δει.Στις σελίδες που κρυβόμουν από παιδί και σ'εκείνες τις σελίδες που μου κρατούσαν συντροφιά όταν ήμουν μόνη...Και ήμουν μόνη χρόνια.Μέχρι που ξανάρχισα να γράφω.Ήταν όταν ερωτεύτηκα.Μαζί με τον έρωτα μου έφυγε και η έμπνευση...Και ήθελα να σταματήσω να γράφω αλλά κάποιος δε μ άφησε και πρέπει να του πω ευχαριστώ για αυτό.Και συνέχισα να γράφω μόνο με νεύρα.Νεύρα γιατί απλά δεν ήθελα να σταματήσω πάλι να γράφω,ήξερα πως θα χανόμουν αν το ξαναέκανα αυτό το λάθος.Έγραφα από πείσμα.Νεύρα με 'μένα.Πείσμα για να μη δείξω πως είχα αφήσει το μυαλό μου να φύγει.Είχα σταματήσει και να διαβάζω...Και δεν έπρεπε.Σήμερα όμως όταν σε κοίταξα θυμήθηκα το ποίημα που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή και με έκανε να αγαπήσω περισσότερο την ποίηση.Και ξαφνικά μου ήρθε η έμπνευση που δεν είχα.Και η όρεξη που έχασα για μερικούς μήνες...Έρωτας;Κατ'ευθείαν σκέφτηκα πώς θα ξεκινούσα το συγκεκριμένο post και το έκανα.Ήξερα πως αν ξεκινούσα τα δάχτυλά μου μετά θα πλητρολογούσαν σαν μηχανικά,από μόνα τους.Και αλήθεια έτσι έγινε.Δεν έχω ιδέα τι έχω γράψει ή πόσο έχω γράψει.Επίσης ήρθε η ώρα να παραδεχτώ πως με φοβάμαι γιατί σύντομα κάποιος θα με βοηθάει να μαζέψω τα κομμάτια μου.Και ξέρω ποιος είναι.Και ξέρω πως εσύ θα φταις που θα γίνω κομμάτια.Δε με νοιάζει καθόλου αν θα με κάνεις παζλ.Θέλω να το ζήσω κι αυτό μαζί σου κι ας είναι η μοναδική μας στιγμή.


Ήρθες από μόνος σου χωρίς να μου το πεις όπως σου ζήτησα πριν χρόνια και είμαι έτοιμη να σε δεχτώ όπως κι αν είσαι.




(Δ.Τ. σ' ευχαριστώ που με μαλώνεις όταν δεν γράφω)

sleep with one eye open*

You, took what you wanted and left, like locusts,
Everything i gave to you, everything that we've been through,
You, bled me dry and then went, like leeches,
Go, you got what you came for now leave, like vultures

Ripped apert in minutes, what was built in seven years,
the ink scarred on your back, may as aswell of disappeared,
for as long as i remember you sold everything you owned,
but now you sold our friendship, your on your fucking own,

Sleep with one eye open
(because)
Sleep with one eye open...cunt!

If i had it my way id slit your throat

with the knife that you left in my back,
all this shame, all this guilt, all this regret,thats me,
im inside of youand this is your world fucking falling apart mate,
from the inside out, everything will fall apart at you feet,
you've got hell to pay, yeh you've got hell to pay,
you better fucking bow, bow down to me, you better beg for mercy,
get on your fucking knees, and cry me a fucking river

Sleep with one eye open
Sleep with one eye open

Best friends means forever
Best friends means forever ... cunt!

με αγαπη απο την αδερφουλα σου...

dedicated to Despoina Ti.


                                                                  *Bring me the  horizon