για το Ονειρο μου

Το παραθυρο μισανοιχτο...Φυσαει ενα χαζο αερακι.Αναβω ακομα ενα τσιγαρο πριν κοιμηθω.Καπνιζω πολυ τελευταια-καινουρια πνευμονια εκανα.

Ακουγονται βροντες.Περιμενω πως και πως να αρχισει παλι να βρεχει.Την περιμενα απο το πρωι αυτη τη βροχη.Οι βροχες που περιμενεις σε κανουν χαρουμενο οταν ερχονται.

Καποτε με μελαγχολουσαν.Καθομουν διπλα στο παραθυρο και χαζευα τις σταγονες που επεφταν και πεθαιναν.

Και μετα την αγαπησα τη βροχη.Ο λογος;Η δικια μας βροχη.Τη σκεφτομαι και χαμογελαω ακομα και τωρα.

Κατι που δεν αλλαξε οταν εφυγες.Οταν εφυγα.Οταν φυγαμε και οι δυο.Η αγαπη μου για τη βροχη εμεινε.Με κανει χαρουμενη.Με κανει να ελπιζω.

Η βροχη ερχεται οποτε αυτη θελει.Μπορει να την περιμενω μερες και να αργει.Μπορει να μην την περιμενω και να ερθει απο μονη στα ξαφνικα.Μπορει να την ψαχνω και να φευγει πανω που δειχνει πως ειναι κοντα.

Σαν τον ερωτα.Δε σε ρωταει.Κανει ο,τι αυτος θελει.

Για αυτο οποτε βρεχει νιωθω ομορφα.Οσο και να κρατησει η βροχη την απολαμβανω.Δεν ξερεις ποτε θα ειναι η επομενη φορα,και δεν ξερεις αμα θα τη ζησεις οταν θα υπαρξει η επομενη φορα.

Κι ετσι,ειμαι εδω,ακουω τις βροντες και περιμενω να βρεξει.Μπορει να γεμισω λασπες να αρρωστησω να σπασουν τα νευρα μου και να χαλασουν τα οποια σχεδια θα εχω κανει.Δε με νοιαζει!Η αναμνηση της θα με κανει να χαμογελασω.

"Φυσαει μια αργοσυρτη βροχη...Φορτωμενη με αναμνησεις και αποχαιρετισμους".

Μ αρεσει να παιζω με στιχους.Να σε κανω να σκεφτεσαι το λογο που ειπα καποιο στιχο.Συνηθως δεν εννοω τιποτα.Αυτη τη φορα εννοω και μαλιστα πολλα.

Σε περιμενω να ερθεις...Περιμενω μαζι σου να γνωρισω την ευτυχια.

Περιμενω να με παρεις στην αγκαλια σου και να ξεκινησουν ολα την ιδια στιγμη που θα τελειωσουν.

                                                          Μην ξεχασεις ποτε...

no reflections here*

Ξημερωνει σε μερικες ωρες.

Μια μελωδια δυσνοητη στα αυτια της.

Μια φωνη που ακουγεται σαν ψιυθρος στο βαθος.

Οι σκεψεις την αποσυντονιζουν απο ολα οσα συμβαινουν γυρω της.

Τα ματια της αρχιζουν να βουρκωνουν.

Νιωθει να την καινε.

Μια γνωριμη μυρωδια ερχεται απο το πουθενα και για καποιο λογο τα δακρυα παλευουν να φυγουν απο αυτα τα ματια που τα κραταν φυλακισμενα.

Μεσα σε ολες τις σκεψεις της φανταζεται ενα χερι να κατευθυνεται με μανια προς τα πανω της.

Ενα δυνατο χτυπημα στο προσωπο της της υπενθυμιζει πως δεν θα ξανακλαψει.Το εχει υποσχεθει στη Δ. μα και στην ιδια.Οχι πια δακρυα για ανθρωπους και καταστασεις που πονανε χωρις να εχουν το δικαιωμα να της το προκαλεσουν.Ακουγεται γελιο στο βαθος του μυαλου της.Ενα γελιο αγνωστο που ομως την κανει να σκεφτεται πως ειναι για αυτην.Καποιος γελαει μαζι της.Γιατι ομως; Κανεις δεν ξερει για να μπορει να γελασει.Και κανεις δε θα μαθει.Κι οσοι ξερουν δε γελανε μαζι της μα αργοπεθαινουν μαζι με τη μιζερια και το σκοταδι της καρδιας της.

Αρχιζει να περπαταει στους δρομους που της ειναι αγνωστοι.Τι εχει ερθει να κανει εδω; Ηξερε πως δε θα βρει κανεναν.Το ηξερε...Δεν ηθελε να το πιστεψει.Κι ομως δεν βρηκε κανεναν.Παντα ελπιζει πως τελευταια στιγμη θα κοιταξει πισω και θα δει ενα χαμογελο.Ενα χαμογελο αληθινο απο καποιον που την αγαπαει.Την αγαπαει...Ποσο δυσκολο να το πιστεψει;Κανεις δεν την αγαπαει πια.Μονο την ποναει.Οχι.Δεν την ποναει πια.Δεν μπορει παραπανω.Δεν την ξερει πια.Ειναι αγνωστη για αυτον.Την αλλαξε και πληρωνει καθε του λαθος.Βλεπει μπροστα της ενα κοκκινο παγκακι.Ιδιο με αυτο που καθησε μαζι του.Καθεται και συνεχιζει να σκεφτεται...Λιγα λεπτα μετα σηκωνεται κι αρχιζει να τρεχει.Που πηγαινει; Δεν ξερει.Απλα θελει να φυγει μακρυα απο εκει.Να τρεξει μακρυα απο τις τελευταιες σκεψεις της,να τρεξει πιο γρηγορα απο τα δακρυα της για να μην φυγουν.Τα θελει δικα της.Μεσα στα ματια της.Ειναι ο,τι της εχει μεινει και δε θα αφησει να φυγουν για ενα ψεμα το οποιο πιστεψε.Δε θα αφησει τον εαυτο της να πιστευει τα ιδια ψεματα.Τα ψεματα που τελειωσαν πια.

Εχει πια ξημερωσει.Ανοιγει τα ματια της και βλεπει πως δεν ειναι στο ιδιο μερος.Εχει ξυπνησει και ειναι στην αγκαλια καποιου.Ολα ειχαν τελειωσει και ειχε ξεκινησει απο την αρχη.Ολα τελειωσαν μηνες πριν.

"Ενας εφιαλτης.Περασαν ολα αυτα πια.."σκεφτεται.Ενα δειλο απερισκεπτο χαμογελο εμφανιζεται στα χειλη της.

Αγαπη.

                                                                                        (σ ευχαριστω για τα παντα)

the last one

Το τελευταιο.
Πριν απο την αποφαση...
Το φερνω κοντα στο στομα μου και η  μυρωδια του ειναι μαγευτικη.
Το αναβω και χανομαι στον καπνο του.
Μαζι με εμενα και οι σκεψεις μου.
Ποσα λαθη; Ποσα ψεματα; Τι εχω αφησει να καταστραφει τοσο καιρο... Μηπως πρεπει να σταματησω να αναλαμβανω και τις ευθυνες απο τα δικα σου λαθη και να μαθεις να τις αναλαμβανεις εσυ;
Κουραστηκα να ειμαι η μαμα σου σε καθε σου μαλακια. Ηρθε η ωρα να ωριμασεις.
Και συγγνωμη μα δε θα ειμαι εκει να το δω.
Ξερω πως εχει γινει εδω και καιρο αυτο μα δεν ηθελα να το κανω.Απο φοβο μαλλον...

Ηρθε η ωρα να πουμε αντιο.

always wanna go-never wanna stay*

Πριν λιγο καποιος με ρωτησε τι με κανει χαρουμενη...Ναι σιγουρα υπαρχουν πραγματα που με κανουν χαρουμενη.Η δουλεια μου,οι φιλοι μου,η οικογενεια μου.Και τωρα που τα σκεφτομαι χαμογελαω.

Ομως μετα μου ηρθε μια συζητηση με τη Δεσποινα που ειχαμε ενα μηνα πριν.Ειναι ενα θεμα για το οποιο ποτε δεν ξερω τι να πω και πως να το πω.Μου ειπε τοτε "οταν παω στο Παλιουρι νιωθω πως παω σπιτι μου".

Οπου και να ειμαι δε νιωθω πως ειμαι σπιτι μου,της το ειπα και τοτε.

Πουθενα δεν εχω βρει ενα μερος που να με κανει να νιωθω τη σιγουρια την ασφαλεια του σπιτιου.Δεν εχω νιωσει το συναισθημα "σπιτι" κλπ. Οπου και να ειμαι παντα κατι μου λειπει.Ανοιγω τρεις διαφορετικες πορτες και πουθενα δεν ειναι το μερος που θελω να βρισκομαι.

Εμοιαζε με σπιτι ενας ανθρωπος,ισως.Οταν ημουν μαζι του ηξερα πως εκει ηθελα να ειμαι.Αλλα χαθηκε.

Τωρα ξανα περιμενω να βρω ενα "σπιτι".Δε θα το ψαξω.Πιστευω πως ο,τι ειναι να ερθει και αν οντως ειναι να ερθει κατι θα ερθει απο μονο του τη σωστη στιγμη!

Αν,ομως,δεν υπαρξει ποτε κατι που να μου θυμισει αυτη την ασφαλεια ξανα...;

tideland*

γεματα ψεματα και παθη.
δακρυα που περιμενουν να βγουν στην επιφανεια.
δακρυα που θα βγουν σημερα η αυριο...η και ποτε.
πονος. αιμα. σταχτη.
φταιω εγω για ολα αυτα.
ισως να φταις και εσυ.
φταις.σιγουρα φταις.
μα με τον δικο σου τροπο.τον τροπο που ξερεις μονο εσυ να με πονας.
με ξερεις περισσοτερο απο ολους τους ανθρωπους στη ζωη μου.
ξερεις τι σημαινει καθε μου βλεμμα,ξερεις πως χαμογελαω με καθε σκεψη.
καθε διαφορετικη σκεψη.
σκεψεις που σε εκαναν να ερθεις κοντα μου,που σε κερδισαν.
σκεψεις που σε εκαναν να φυγεις.οι ιδιες σκεψεις που σε ξανατραβηξαν εδω.
αυτες οι σκεψεις που με εκαναν να φυγω.μα και αυτες που με γυρισαν πισω σε εσενα.
γιατι καθε φορα ποναμε ο ενας τον αλλο;πως τα καταφερνουμε καθε φορα;
ποτε δεν ποναει μονο ο ενας.παντα μαζι ποναμε.
οπως κανουμε μαζι τα ιδια λαθη.
γιατι θελεις να πονας;γιατι παντα θελω να με ποναω;
καμια αγκαλια δε μοιαζει με τη δικη σου.
κανενα ζευγαρι ματια δε με κοιταζει οπως αυτο το καστανο ζευγαρι ματια.
κανεις δεν μπορεσε να με κανει να καταλαβω γιατι.
ισως κανεις να μη μπορει.
οσο και να με πονεσεις μπορω να το αντεξω.το εχω ξαναπερασει.
οσο και να σε πονεσω θα βρεις μια ακρη να τα καταφερεις.εισαι δυνατος.
ακομα και οταν οι αλλοι γελανε με τις αποφασεις σου.
παντα ξερεις που να ψαξεις μια αγκαλια.
παντα ξερεις που θα με βρεις.

I'll meet you in the place where dreams are made.
The squirels made it seem less lonely.

dedicated*

το βλεμμα σου στο κενο...δε γυρνας να με κοιταξεις.
τα ακροδαχτυλα σου στα χερι μου.προσπαθουν να με χαιδεψουν μαα το χαδι σου το αισθανομαι σαν τεσσερα μαχαιρια που με κοβουν κομματια.ξανα...
ειχα πει δε θα σ αφησω να με επηρρεεασεις αλλο.μα το εκανα.
δε μετανιωνω γιατι σ αγαπαω...και εσυ μ αγαπας και το βλεπω.
μου αναβεις το τσιγαρο και μαζι με τον καπνο του χανομαι κι εγω στο τιποτα...
μα ολα αυτα πισω απο δυο ζευγαρια ματια και αμετρητα δακρυα που κρυβουν τα "δεν ξερω" που κανεις δε θελει να ακουσει.

if you could only read my mind

...τα δευτερολεπτα εγιναν λεπτα,τα λεπτα ωρες και οι ωρες εγιναν σκεψεις.ενα ονειρο ξεκινησε εκεινο το βραδυ και κατεληξε σε εφιαλτη και ψεμα.οσο με πονεσες σε πονεσα.ισως και λιγοτερο.σιγουρα λιγοτερο...εχεις κλαψει ποτε αληθινα?οχι απο εγωισμο μα απο πονο.σκεψου το και πες μου.εγω ακομα κλαιω που και που.απο πονο.πονο που ακομα και τωρα προκαλει η θυμιση σου.δεν ποναω απο σενα.ποναω απο οσα ζησαμε.εσυ δε με αγγιζεις πια.
οι σκεψεις ξαναεγιναν ωρες και οι ωρες μερα.μερες...και σταματησε καθε πονος.αρχισε το πεισμα.μερες που δεν ειχαν χρονο.ειχαν μονο πεισμα και τον χαμενο μου εγωισμο που βρεθηκε καπου αναμεσα στην εσωστρεφεια μου και το ψεμα στα λογια σου.στα λογια μας.στις υποσχεσεις σου.σταματησα να ποναω.τωρα νιωθω μονο οργη και δεν ειναι ομορφο.κι αυτο γιατι η οργη ειναι για σενα.το πεισμα γινεται ξανα μερες και οι μερες κυλανε αφηνωντας πισω τους κομματια οργισμενης Φ. καθε στιγμη που περνα.και οι μερες γινονται μηνας.και ο μηνας γινεται αναμνηση.πλεον αυτο εισαι για μενα και με απογοητευει που αφησες τον εαυτο σου να γινει αναμνηση.η αναμνηση που θα μεινει για παντα εκει.ισως μου λειπεις καποιες στιγμες αλλα δε σε χρειαζομαι πια.ειμαι δυνατη και μονη μου.το εχεις πει και εσυ αλλωστε και σε πιστεψα!

και ξαφνικα μεθαω απο αναμνησεις.αναμνησεις που δεν σχετιζονται μαζι σου μα με εκεινον.ναι,με εσενα..η αναμνηση γινεται μηνας,ο μηνας μηνες...πολλοι.και δεν καταλαβα ποτε περασαν τα χρονια.σου χρωσταω ενα μονο ευχαριστω που με εκανες αυτο που ειμαι και με εμαθες να αντιμετωπιζω δυσκολιες.αθελα σου αυτο εκανες,αλλα το εκανες σωστα.αποτομα και δυσκολα.αλλα με εκανες να γινω δυνατη.
το πρωι με κοιταω στον καθρεφτη 5 χρονια μετα και νιωθω διαφορετικη γιατι με ειχες κανει για μια στιγμη να νιωσω διαφορετικη.τα δακρυα μου για εσενα εχουν χαθει για παντα.με μεγαλωσες με αγαπη και δε θα σταματησω να το λεω ποτε.κι αυτα τα λογια ειναι που ποτε σου δε θα ακουσεις αλλα οποτε θα με κοιτας στα ματια θα ξερεις πως ειναι εκει.τα πρασινα σου ματια...τα αγαπω οσο εσυ εμενα.γιατι μ αγαπας κι ας μη το λες ποτε.
θυμαμαι τοτε που το ενιωσα τελευταια φορα.εχουν περασει δεκαπεντε χρονια.με ειχες αγκαλια και χορευαμε.ομορφες αναμνησεις...μου λειπει καθε μερα εκεινη η στιγμη μας μα δε στεναχωριεμαι.ξερω πως δε θα ξεθωριασει ποτε αυτο που εχω στο μυαλο μου για σενα γιατι παντα θα εισαι εκει.στο μυαλο μου.στην καρδια μου... ακομα και το χαμογελο που εχω σημερα σε σενα το χρωσταω.

και τα χρονια γιναν μηνες και γυρναω εδω...οι μηνες μερες,οι μερες λεπτα.
και τα λεπτα τα τελευταια μου δευτερολεπτα εδω.
τρια,δυο,ενα...τιτλοι τελους